Verhalen vertellen is een uitstervende kunst en dat is eigenlijk heel jammer, want die verhalen vormen een eerbetoon aan de levens en de ervaringen van degenen die vr ons hebben geleefd.

Het is van het grootste belang dat die herinneringen worden opgetekend, want anders gaat, wanneer die levens voorbij zijn, de persoonlijke kennis voorgoed verloren.

 

Helaas leven we in een tijd waarin iedereen uitsluitend vooruit lijkt te kijken, alsof we vinden dat er in het verleden niets heeft bestaan wat onze aandacht waard is.

De toekomst is altijd nieuw en opwindend en ze oefent op ons een aantrekkingskracht uit die het verleden nooit kan oproepen.

Toch zou het wel eens heel goed zo kunnen zijn dat de grootste rijkdom die wij, menselijke wezens, bezitten, 'ontdekt kan worden door eenvoudig achterom te kijken.

"David Bacaldi"

 

Om die reden zal ik af en toe ook eens een verhaal vertellen, over het kampeer gebeuren in mijn jongere jaren.

Vroeger in de tachtiger jaren waren er stukken minder campers onderweg en de meeste Nederlandse campers die een paar maanden naar Spanje gingen overwinteren konden elkaar wel persoonlijk, in ieder geval maakte men altijd een praatje als je een Nederlands kenteken tegenkwam ergens op een gedoog plaats in Spanje of Portugal.

 

In de helft van de tachtiger jaren waren er een paar vaste plaatsen waar de meeste mensen kwamen overwinteren.

Dat waren plekken die zo'n beetje iedereen tegen elkaar vertelde en aanwees op de landkaarten.

We hadden natuurlijk toen nog geen apps en internet tot onze beschikking.

Er waren geen Camper Blogs, Youtubers, Vloggers etc.

 

Er was toentertijd wel een scheiding tussen het reisdoel van Campers .

Je had bijvoorbeeld een omgeving ,zeg maar Alicante, ploeg.

En een omgeving Malaga ploeg.

Die mensen konden mekaar allemaal wel, maar een gedeelte bleef rondom Alicante hangen en een gedeelte reed door naar omgeving Malaga en bleef daar de rest van de winter hangen.

Er was natuurlijk ook nog een Portugal ploeg die alleen naar Portugal ging en zo snel als mogelijk door Spanje trokken.

Ik zelf behoorde tot alle 3 zeg maar.

 

In latere jaren toen het drukker werd, werden ook steeds meer plaatsen bekend als ontmoetingsplek in de tussenliggende gedeeltes van de kustlijn.

 

Enkele bijzonder bekende plaatsen in de "Alicante buurt" rond 1980 waren in willekeurige volgorde.

 

De lege straten van La Cala Finestrat bij Benidorm. Santa Pola in de parkeerhavens langs de boulevard.

Net na Alicante vanaf El Alted richting Santa Pola langs de kustweg, bij het witte kerkje (leuk detail wordt nog steeds gebruikt).

La Marina (de kuil) links en rechts van de weg bij het strand.

Guardamar het palmen bos en de doodlopende straat bij de strandhuisjes.

Albir de sinaasappel straatjes.

Altea bij de haven en bij Olla de Altea.

In 1980 waren dit wel de door mij fervent bezochte plaatsen rond Alicante.

 

Mensen die ik daar tegenkwam waren oa.

Fernan en Christine, Blonde Nel, Henk Wil Tolsma. Joop. Lubos en Eva.

Rob en Crissy. Piet en Annie. Dirk en Bep

Hans en Dickey. Hoogan. Fred hondje, Thijs Joke, Silva en Detlef , Chiel Alice, sjer bep Seegers , Andries en Irene.

Deze mensen waren zo ongeveer de eersten van de duizenden mensen die ik tot nu toe ontmoet heb.

 

Sommigen kwamen wat later bij mij in beeld zoals Marc edelstein (Singapore) en nog velen anderen.

Verhalen over deze en nog meer mensen komen er nog aan opdat wij niet vergeten hoe het was, in die tijden.

 

Kent u ons ook van vroeger? Dan u komt vanzelf wel bovendrijven in mijn Memory Lane als we wat speciaals met u meegemaakt hebben.

 

Groetjes Bram en Marianne

 

Terug naar het Prikbord