Brief uit Griekenland
Beste Familieleden, vrienden
en andere lezers,
Meer dan 3 weken geleden trokken
we de deur van ons huis achter ons dicht en gingen we op pad.
De weg naar Igoumenitsa
verliep weinig opzienbarend al hadden we met de Italiaanse snelwegen wat
problemen.
Deze verlangen namelijk
betaling voor het gebruik ervan en toen wij dat probeerden te doen met onze (
nieuwe ) Kredietkaarten, Eurocard en Visa, bleek dat hun apparatuur deze niet
kon lezen.
Toch ging de slagboom open
en werd voor ons automatisch een papierstrook geprint waarop stond dat we
binnen 14 dagen bij een bemand loket dienden te betalen.
De man achter het glas van
het bemande tolhuisje, weigerde contante betaling en verwees ons naar een
onbemand betaalapparaat.
Deze “Point Blue”is echter
ook van een weigerachtig soort. Betaling kon ook via het postkantoor dus
sjokten we in de gietende regen naar deze instelling in Cesenatico.
Ofschoon de dames, die hier
de loketten bemanden, dit nog nooit bij de hand hadden gehad hielpen ze ons
voortreffelijk met het invullen van de overschrijvingen, het stempelen en het
aanduiden in vloeibaar Italiaans wat we verder te doen hadden. Basta.
Later hebben we andere
Nederlanders ontmoet die een lade vol met niet betaalde stroken autowegpapier
zeiden te hebben en daar nog nooit iemand voor aan de huis -of autodeur hadden
gehad.
In Ancona waren we een van
de eersten, die zich aanmeldde voor een vaartochtje naar de overkant en zoals
dat hoort waren we zeker niet een van de eersten, die aan boord reden. Ofschoon
Minoan Lines veel reclame maakt met haar uitverkiezing tot Ferrymaatschappij van
het jaar viel de uitrusting van het Camperdek zwaar tegen.
Slechts 1 douche per sekse
en het invaliden toilet/douche was door verstoppingen niet bruikbaar. Maar
gelukkig kwam er nog wel 230Volt uit de stroomdraden.
De overtocht was warm en
vochtig en door een grote koel/vries vrachtwagen bijzonder lawaaierig.
Aangekomen in Igoumenitsa
reden we snel de 11 km naar Plataria. Plataria is een klein, redelijk
toeristisch en toch Grieks dorpje. Het heeft voldoende restaurantjes, bakkers
en andere noodzakelijke winkels.
In de haven starten diverse
zeiljachtflottieljes, wat extra drukte
veroorzaakt en hogere prijzen op de terrasjes .
Ook staan er veel campers
voor een overnachting.
De laatste nacht voor de
terugreis wordt hier vaak doorgebracht.
Wij streken hier neer om te
acclimatiseren.
Het was behoorlijk warm, in
de dertig graden, gelukkig zakte het kwik ’s avonds naar een aangename 15
graden. Daar valt best mee te slapen.
We hadden een fraaie plek
aan het strand met schaduwrijke bomen en aangenaam helder niet te warm water.
Wat wil je nog meer? Toevallig ontmoetten we na een paar dagen wat Nederlandse
campervrienden en trokken met hen een aantal dagen op. Gezellig kletsen, samen
eten en een glaasje drinken maar niet te veel en niet te dicht op elkaars lip.
Ieder zijn vrijheid. Echt gezellig.
Na een week in Plataria zijn
we verder gegaan, eerst terug naar Igoumenitsa, naar Drepano Beach, waar we de
passage van een koufront meemaakten met bulderende wind en bakken vol met
regenwater.
Gelukkig stonden we op
stevige grond toch gingen we na eerst de plaatselijke Lidl bezocht te hebben
terug naar Plataria.
Daar sta je op asfalt met
een fatsoenlijke afwatering en de was moest ook gedaan worden.
In een verborgen hoekje op
het einde van het strand stroomt een heldere beek de zee in.
Daar is genoeg water voor
wassen en spoelen.
Toen we net 1 dag in
Plataria waren brak ook hier een bosbrand uit.
Achter de eerste heuvelrug,
op circa 1 kilometer afstand, begon steeds meer rook op te stijgen en af en toe
zag je vlammen als er weer een boom in een brandende fakkel veranderde.
Brandweer en politie gingen met veel alarmsignalen op pad en binnen een uur was
er een grote helikopter, die als een grote wesp met een beweegbare slurf het
water uit zee opzoog en het daarna boven de brand weer uitspoot.
Toch lukte het niet om het
vuur zo uit te krijgen en toen het donker was geworden en de bluswerkzaamheden
gestaakt werden waren het vuur en een rode gloed heel duidelijk te zien. De
volgende morgen kwamen er al vroeg twee blusvliegtuigen. Deze taxieden op het
water, vulden hun tanks, stegen moeizaam weer op om dan een grote witte
waterwolk boven de brand te lossen. Elke 10 minuten kwamen ze een volle
waterbuik halen.
Voor het middaguur waren ze
verdwenen en was het vuur uit. Spectaculair hoor.
Een week later was het hete
zomerweer opeens over.
Uit Italië kwamen dikke
wolken, veel wind en regen. Overal plassen maar ook een schonere natuur, het
stof was weer weg.
De temperatuur zakte
beduidend en we liepen opeens met dunne truien en deden ’s avonds sokken aan.
Blijkbaar lag dat aan ons
want net gearriveerde campergasten liepen met bijna blote lijven.
Het was tijd om maar eens
verder te gaan dus vulden we de watertank, leegden wat er geleegd diende te
worden, kochten nog een bruin brood want dat is zeldzaam in Griekenland en
togen op weg.
Via Noord Griekenland in de
richting van Thessaloniki.
We wilden Haldikiki met de 3
vingers ook wel eens bezoeken. Het is een fantastische rit door dat Noorden
geworden.
Hoge steile bergen, diepe
dalen, brede bijna lege beddingen van rivieren, haarspeldbochten, groene meren,
veel archeologische vindplaatsen.
Als je al die oude zaken zou
gaan bezoeken ben je wel een tijdje bezig.
Wat ons opvalt is, dat het
hier minder zwerfafval te zien is als op de Peleponesus, ook het storten van
koelkasten en andere zaken is hier blijkbaar niet zo populair.
Wel het in de berm rijden
van oude afgeschreven auto’s en vrachtwagens en deze daar voor eeuwig laten
staan.
In Kastoria ontdekten we dat
bijna de hele stad bestaat uit bontateliers. Ongelofelijk zoveel winkels
reclame maakten voor hun producten. De Partij voor de Dieren zou er misselijk
geworden zijn.
Onderweg bezochten we
diverse archeologische vindplaatsen zoals in Pella, de plaats waar Alexander de
Grote als zoon van Phillippos werd geboren en opgroeide.
De opgravingen zijn heel
uitgestrekt en het bijbehorende museum is werkelijk indrukwekkend. Een bezoek
waard.
Van Thessaloniki hebben we
weinig of niets gezien, er is een prima rondweg. Deze voorkomt, dat je met
dichtgeknepen billen je te midden van het drukke Griekse stadsverkeer moet
begeven.
Dat is een ervaring, die
heel wat adrenaline kan oproepen door de geheel eigen invulling van de
verkeersregels.
Op Haldikiki was onze eerste
stop het badplaatsje Stravos, waar we van het heldere water, de zon en de
aanwezige, wat oudere, badgasten genoten.
Wij zijn al die trucs
verleerd van verkleden zonder aanstoot te geven op het strand maar al die
methodes worden hier nog volop toegepast.
Schitterend om al dat
preutse geploeter te bekijken. Deze omgeving zijn de meeste aanwezigen van
Griekse origine.
Nu staan we iets oostelijker
van Stavros, in Asprovalta een fraaie badplaats met boulevard en veel
eettenten. Een ervan adverteert met WiFi , dus daar gaan we maar een kop koffie
kopen met de laptop onder de arm. Zoals jullie wel gelezen hebben gaat het ons
goed, het water is weer blauw, zand is geel en de hemel vertoont niet al te
veel witte wolken.
Tot schrijfs. Irene en Jos.