Stenen gooien? Ons gebeurde het! in Marokko

We ontvingen positieve berichten van vele Campers over Marokko hetgeen ons sterkte dezelfde kant op te gaan want we hadden namelijk lang getwijfeld ivm. de verhalen over ….het fenomeen stenen gooien, en het langdurig last hebben van bedelende, en op je wagen kloppende kinderen.

De reis door Belgie/Frankrijk was vooral s,nachts tijdens het overnachten bijzonder koud maar met extra dekens toch wel goed te doen. Maar ja het was tenslotte Januari 2006.

We arriveerden na een voorspoedige reis, in Algaciras en kochten daar de tickets voor de overtocht naar Tanger .

Enigszins opvallend vond ik dat de ticketverkoper meteen nadat ik zei wat ik wilde, al kaarten pakte welke aan elkaar geniet waren. ( achteraf tickets die kennelijk voor iemand anders gereed lagen en nooit opgehaald)

E.e.a veroorzaakte (later) de nodige verwarring en oponthoud.!!

Ook toen pas keken we naar de opgegeven afmetingen en datum van bestelling.

! Goede Raad! …….Kijk uw ticket, bij aankoop, direct goed na!!!!

We sliepen overigens in de straat waar we kaartjes kochten en vertrokken s,morgens op tijd naar het schip.

Om door de douane te komen was het aan de Europese zijde geen probleem.

Naar de goede terminal zoeken voor Tanger was een beetje moeilijk, maar dat lag aan ons zelf.

Uiteindelijk stonden wij in de rij met een Duitser die een knol van een -voor de woestijn uitgeruste- camper bij zich had met speciale terreinwielen/banden van ongeveer 1 meter ´diameter´.

Op de deur stond Anke und Wolfgang, maar hij ging "proef stomen" met zijn maatje(?) zo te zien geen Anke.

Het geschatte gewicht van deze ex legerwagen zal een ton of 6 geweest zijn. Een oud ding, maar zo te zien prima voorbereid!

We gingen gelijk aan boord met de garnalenboer ''Heiploeg'' die met een grote oplegger te -pellen -garnaaltjes ergens naar een plek in Marokko ging brengen.

In Holland schijnt dit te duur te zijn (Hygiëne eisen te hoog).

We konden, tijdens de overtocht, al enkele papieren voor de grensovergang in Marokko invullen, zoals paspoortnummers, kenteken camper en zeker niet te vergeten, het chassisnummer.

Eenmaal op de terminal in Tanger werden we eerst langdurig genegeerd door mensen in diverse verschillende uniformen.

Na enige tijd kwam een geüniformeerde figuur “ papers “ halen.

Ook van Wolfgang met zijn ''knoest'' en vervolgens verdween hij in een kantoortje nadat hij de hekken voor ons afsloot.

De andere medepassagiers verloren we uit het oog ( of stonden voor een ander hek) en wij bleven stilletjes staan.

Wolfgang en ondergetekende stonden enigszins verbaasd tegen de wagens te hangen en vroegen ons, na lange tijd, af wat hiervan de bedoeling was.

Uiteindelijk vond het uniform het welletjes en gaf ons zonder iets te zeggen de papieren terug met een getekend soort triptiek voor de wagen.

De hekken bleven echter gewoon gesloten. De Duitser leek ervaren maar was het allerminst en bleef zeggen: Dat is Afrika...................

Ik begon een beetje mijn zakken vol te krijgen en ben maar het dichts bijzijnde hok binnen gestapt.

Waarop, ook een uniform, zonder op te zien, omhoog wees.

Buiten het hek was inderdaad een trap omhoog en met een signaal naar de Duitse woestijnridder togen we samen de trap op.

Boven sloten we ons aan in een rij waarvan iedereen een bosje papieren in de hand had en langs een uniform achter een loket schreed en daar de papieren liet controleren.

Toen we na enige tijd zover waren wees dit uniform naar de andere zijde van het gebouw waar twee sigaren rokende heren ( niet in uniform!!) de papieren ter hand namen en mij vroegen hoe het met Johan Kruif was en of ik Gullith wel eens zag.

Om iedereen tevreden te stellen heb ik overal ja op gezegd en de Duitser gezegd dat hij ook maar net moest doen of hij voetballen leuk vond.

Inderdaad waren we hier met een minuut of 20 klaar en konden we weer naar beneden om de stempels te laten zien, nu weer aan een uniform, waar na lang en moeilijk kijken uiteindelijk de poorten open gingen, en we Tanger/Marokko binnen reden.

Ik heb de Duitse tank nooit meer gezien en wij reden een andere wereld binnen met ezeltjes, jurken en puntmutsen.

Een toch wel redelijke cultuurschok die je in deze tijd niet meer voor mogelijk houd en gezien mijn verre verleden als koopvaarder eigenlijk van mijn rug zou moeten afglijden.

Het tegendeel was echter waar en we vielen van de ene verbazing in de andere.

Alles went echter en buiten de stad haalden we enigszins opgelucht adem en zagen ezeltjes en kamelen met lading samen met veel langs de weg sloffende mensen.

Ook lachende kinderen die ons uitbundig toe zwaaiden en niet te vergeten uiterst vriendelijke volwassenen.

De omgeving leek, al rijdende, vredig en we vergaten de indruk van enkele uren geleden.

We zijn hier tenslotte uit vrije wil, en passen ons dus aan!

Wel werden we nog aangehouden door de verkeerspolitie en werden bekeurd voor het niet dragen van de veiligheidsgordels.

De mannen waren uiterst vriendelijk maar beslist! Zij vertelden ons met handen en voeten wat er allemaal gebeurd met je als er een frontale aanrijding plaats zou vinden. E.e.a. is best griezelig zoals we natuurlijk weten, excuses zijn daarom zinloos en derhalve misplaatst. 100 dirham (10 Euro) armer vervolgden we onze weg naar Asilah om camping Echrigui op te zoeken.

Op het strand langs de boulevard stonden een aantal Franse campers vrij en zoals gebruikelijk deur aan deur.

Zij werden bewaakt door de plaatselijke '"Gardien".

Na een nacht op de camping, en wat wandelingen, vertrokken we richting Rabat, reden door Larache en arriveerden langs de N1 op de Air de Repos van scheepvaartmaatschappij ''Comarit''.

Tot onze verbazing stond het hier vol campers, en ….het was nog gratis ook!

Lekker douchen behoorde tot de mogelijkheden, en ook een warme maaltijd bij het aanwezige restaurant was uitstekend.

Welgemutst besloten we s´avonds het stadje Larache te gaan bekijken.

We gingen langs de weg staan om een Petit Taxi. ( Fiat Panda) aan te houden, en die bracht ons in de vissershaven.

We keken op de vismarkt maakten wat foto,s en wandelden via allerlei, omhoog kronkelende, zeer nauwe, wat onfrisse, straatjes naar een marktplein waar ook nog markt was.

Als er een beschrijving van deze markt gevraagd zou worden zou ik het laten lijken op een second-hands markt in Singapore, met voor deze arme mensen bruikbare spulletjes.

De volgende dag vertrokken wij na de koffie richting zuiden.

Het was lekker zonnig.

Soms stonden er groepjes zwaaiende en lachende kinderen langs, de weg die ons natuurlijk al lang in de verte aan zagen komen.

We zwaaiden enthousiast terug en vonden dat toch wel bijzonder leuk.

Plotseling werd er gelijk met het zwaaien ook een forse kei door de ruit gegooid en we schrokken ons een hoedje.

Greet ging tijdens het rijden even kijken en ik merkte alras aan haar reactie dat het gewoon prijs was en wij ook tot de (volgens kenners tegenwoordig zeldzame) slachtoffers behoorden.

Omdat de weg ook nog bijzonder slecht was en de gehele wagen een ravage van stukjes scherp glas, draaiden we om en besloten ter plekke niet verder te gaan en Marokko als gezien te beschouwen.

Later hebben we een en ander de revue laten passeren en ons afgevraagd of er sprake kan zijn geweest van aanstootgevend gedrag: te hard rijden/ onvriendelijkheid/verlichting of wat dan ook.

Wij waren niet instaat iets te bedenken dat aanleiding zou kunnen zijn voor dat ratje tussen die kinderen, om ons nodeloos schade toe te brengen.

We hadden gezorgd voor snoepgoed om weg te geven, en heel veel overtollige kleding meegenomen, ook al om weg te geven.

Behalve die cultuurschok van de eerste dag en het irritante langdurig laten wachten door uniformen zagen we ""het zitten"" en stonden we positief tegen over onze onderneming.

De terug rit was ergerlijk want ook hier kwamen weer kinderen van heinde en ver huppelend en zwaaiend naar de weg rennen, maar na deze ervaring meenden we elk moment weer een adder aan te treffen en was de lol er echt af.

Op het parkeerterrein/camping < Comarit > aangekomen natuurlijk belangstelling in alle talen, maar ik had weinig trek in uitgebreide uitleg, en we begonnen samen de hele wagen te ontdoen van glas (tot op heden niet gelukt, we zijn inmiddels 5 weken verder).

Uiteindelijk zoveel mogelijk de zaak afgeplakt met tape en stukken zeil wat voor een windscherm bestemd was, zodat we tenminste beschermd tegen de weersomstandigheden konden slapen.

De volgende morgen, nadat Greet een vrouwtje die badhokken/WC,s etc schoonmaakte alle gebruikte kleren had gegeven, reden we weer richting Asilah en speurden onderweg naar een mogelijkheid om het ""gat"" te laten herstellen, hetgeen niet lukte.

Op de camping Echrigui besloten we lekker te gaan wandelen, wat te fotograferen/filmen en kwamen na wat bakken koffie weer in de medina en ontdekten daar een ( in onze ogen) prachtige vaas.

Een jongeling hielp ons even ( Pa was even bidden)en we kwamen een prijs overeen. Hij liet ons gaarne ook"de fabriek"van nog meer moois zien en binnen no-time zaten we tot onze nek in de kleedjes, sierraden, tasjes en wat dies meer zij.

We brachten hem aan het verstand niets meer te kopen want we moesten aan de wagen gaan werken ivm. luizenstreken van zijn landgenoten.

Wat dat dan wel was, vroeg de jongeman en bood meteen aan de hele zaak te repareren! Heel zelden geloof ik nog in kaboutertjes (nu dus) en er volgde een soort opluchting! Inmiddels was Pa na zijn religieuze plichten gearriveerd en ging in het geheel niet akkoord met de prijs voor de vaas.

Na wat onderhandelen en 100 dirham erbij werden we toch eigenaar.

Tijdens het voor transport inpakken van de vaas, door Pa, gingen wij nu gezamenlijk, in snelpas naar de camper ( het begon al een beetje donker te worden) om stappen ter reparatie te ondernemen.

Al het door mij aangebrachte zeil/plastic/isolatie/tape etc werd losgenomen om te meten.

Hij wilde wel al 700 dirham, zakte naar aanleiding van mijn gelaatsuitdrukking snel naar 500 dirham om een expert te consulteren!

Hij ging natuurlijk zonder dirhams weg en kwam vrij snel terug met….. "de expert"

De man was aardig, maar zag in mijn eisen: "waterdicht en netjes "de bui hangen" en liet merken er niet veel brood in te zien.

Intussen was alles door de opkomende vochtigheid drijfnat geworden en was het weer dichtmaken van het kapotte raam, een ramp.

Omdat de vaas nog opgehaald moest worden wederom de tocht naar de stad gemaakt (met de inmiddels niet meer zo vriendelijke jongeman die dirhammen wilde zien).

De vaas geheel schokproef verpakt in ontvangst genomen van de oude heer.

De jongeman ook maar 100 Dirham gegeven ( hij deed toch moeite)

Morgen om 10 uur komen zou hij 100% komen, om de ruit te repareren.

Bij toeval had hij eerder ¨ergens¨ gezegd dat hij de volgende hele dag naar Rabat moest voor “iets”.

Wij besloten dus maar om 07 uur s¨morgens richting Tanger te verdwijnen om ons niet nog verder bij de neus te laten nemen.

We zullen de verpakking van de vaas thuis verwijderen en dan zien we wel wat er in zit.......misschien wel een oude puntmuts..............!

We beginnen er alweer de lol van in te zien.

De rit naar Tanger was in verband met het vroege tijdstip prettig.

De mensen begonnen de dagtaak en links en rechts reden, rijen ezeltjes met boeren en manden beladen.

In Tanger was het al een heksenketel en we reden rechtstreeks naar de haven waar we na de formaliteiten (vooral scherpe controle op triptiek camper) in een rij moesten parkeren voor het aankomende schip.

Het was toen 0800 uur.

Na aankomst van het schip, wilde de kapitein ons niet meenemen (zoals eerder vermeld was ticket niet helemaal goscher) want we waren klaarblijkelijk te hoog want een en ander klopte niet met onze ticket.

Vervolgens werden we door een begeleider met een scootertje naar de andere kant van de terminal geleid en wachtten daar weer enige uren.

E.e.a. herhaalde zich 5 maal, tot dat het eerste schip weer aankwam en de kapitein nogmaals goed naar de ticket keek en gebaarde dat het nu goed kwam en om 17.30 uur scheepten we in!!

Toen we s`avonds in Algeciras aankwamen was voor ons eigenlijk het Marokko avontuur afgelopen en gingen we na een warme maaltijd en een borrel naar bedje.

De volgende morgen onze belevenissen in het ticketkantoor verteld en deze mensen namen zonder pardon onze dirhams terug voor de zelfde koers als waarvoor we ze ingekocht hadden.

Wij hebben de rest van onze reis nog veel meegemaakt maar daarover een andere keer.

Of u naar Marokko gaat moet u zelf weten, maar dat er nooit (meer) stenen naar toeristen gegooid worden, is dus pertinent NIET WAAR!

Jaap en Greet.

TERUG NAAR PRIKBORD