Salam,
Onze
tweede dag in Marokko. In tegenstelling tot gisteren in korte broek en T-shirt,
vandaag wolken en koel. Denk dat we later deze
avond de kachel wel even aan willen. onze oversteek van Algeciras
naar Ceuta, slechts een half uurtje per snelle catamaran
stijl veerboot. Aan en van boord, maakte het tot een klein uurtje. We bleven
die avond in Ceuta, de Spaanse enclave, om de volgende morgen redelijk
vroeg richting Marokko te gaan. Eerst even diesel aftanken....74 €
cent per liter. (1ste kwal.) Daarna door naar de grens. De
Spanjaarden zijn niet in ons geïnteresseerd , wuiven, manen, ons weg. hiemertje
is voorzien van Spaanse nummer platen. Aan de Marokkaanse kant worden we
aangesproken in het Duits. Krijgen “witte kaartjes” om in te vullen.
Moeten daarna naar de immigratie, dat wil zeggen, die Duits sprekende
beambte, gebaard dat ik niet mee mag. Hij helpt Hans met formulieren in
vullen Daarna gaan zij door naar de douane voor inklaring van ons
“eigenhiemertje”. (Hans geeft hem 3 euro)We parkeren en gaan geld wisselen. 1
euro is goed voor 10.7 Dirham. We zijn er niet ontevreden over. Dan
langs de politie voor laatste controle, Hans wordt gesommeerd om naar de
immigratie terug te gaan. Hij begrijpt het niet zo goed en raakt ontstemd.
Later blijkt dat de immigratie ambtenaar zijn stempel op januari had staan in
plaatst van februari. De ene stempel
ongeldig gemaakt en een tweede er naast. Na onze eertste les Arabisch rijden we
Marokko binnen. We weten nu hoe we dank U zeggen en een goede dag. de mensen
die we tegen komen zijn zo aardig en helpen ons met de uitspraak. (lees tong
breken.) Na een mooi ritje arriveren we rond 12:00 uur op camping Al-Boustane
in het toeristische badplaatsje Martil. Aan de middellandse zee kant.
Het is winderig en kil, er zijn geen badgasten. De camping is heel rustig, een
paar franse campers en een mopperende Duitser. Die het allemaal maar niets
vind. zijn vrouw hangt verveeld voor de TV. Wij zijn best tevreden, dit is
Afrika, alles is opgeruimd en redelijk schoon. Douches met warm water, een
220 volt stroomdraadje, betalen er slechts € 6 voor. Reuze aardige mensen. De
volgende dag gaan we zuid....we willen geen lange afstanden rijden, na
ca.100km arriveren we noord van Chefchaouen op alweer een leuke
rustieke camping. Een mooie rit, nogal bergachtig. Stralende zon, al
lekkere temperatuur. Overal bloesem in de bomen. Voorjaarsgevoel. De rest van
de dag besteden we met een jong stel Nederlanders. Zij willen in Marakesh gaan
wonen en vandaar uit met gasten “of the road” gaan toeren. Met andere
woorden...de woestijn in. Leuk stel, we eten ons avondmaal samen en zitten tot
de kleine uurtjes over “voor en tegen” te bepraten. Ze zijn enthousiast, we
besluiten de avond met....jullie hebben twee mogelijkheden het lukt...of het lukt
niet....!!! de volgende morgen spreken we af, om elkaar in Marakesh weer te
ontmoeten. Wij gaan per taxi Chefchaouen bezoeken. Hoewel men hier niet
zoveel opheeft met fotograven. Maken we toch een hoop foto’s. (we zijn nu met 2
digi’s onderweg) Proberen zoveel mogelijk geen mensen in beeld te hebben. Toch is men zo vriendelijk, we moeten ergens
binnen komen voor thee, het weef en spinwerk te bezichtigen. We krijgen uitleg
over de “kelim” Dat is een speciale weeftechniek. Hoe de jonge
ongehuwde vrouwen hun uitzet bij elkaar moeten weven. Terwijl hun broers naar
school gaan. Toch is men heel positief ten aanzien van de emancipatie en de
algehele toekomst. Als het gesprek een politieke wending gaat nemen krijg ik
het benauwd. Mede door de laatste berichten van spotplaatjes die over de WWW
gaan. We weten van niets, horen zogezegd, geen nieuws, en zo willen we het
voorlopig voor ons prettig houden. Heden avond hebben we een uitnodiging van
een engels stel. Zij willen hun Marokko ervaringen met ons delen. Meer daarover
later.....
Het
was een gezellige leerzame avond. We
kregen DVD’s, goede boeken en veel Marokko adviezen. Met het verzoek de spullen terug te brengen in Schotland.
We
gaan verder zuidwaarts, een prachtige rit. Heuvelachtig en groene vlaktes, alweer
het voorjaar gevoel....bloesem. en langs de weg, mensen die ons groeten. we
werden door Duitsers gewaarschuwd, “pas op ze gooien stenen”.! Waarschijnlijk
vindt men ons HIEMERTJE te mooi om met stenen te bekogelen.!!! We belanden nabij Meknes op een camping
in renovatie. Alweer ontzettende aardige mensen. Verontschuldiging voor het ongemak. Maar het komt ons uit. We
willen de volgende dag 9 km’s vandaar in Folubilis een bezoek brengen
aan Romijnse ruines. Het meest zuidelijke Romeins settlement. Volgens
zeggen hebben in de glorie tijd er 20.000 mensen geleefd.
Vanaf
de 3de eeuw voor Christus. Het was interessant en prachtig warm weer. Na de
koffie...gaan we verder....men probeert Hans aan het verstand te brengen dat
hij op een betaal PK plaats staat en dat het geld kost. Hans denkt dat ze hem
“uitproberen” reageert...bekijk het maar...totdat men op een verborgen bord
wijst. Oké 1 euro is redelijk. Hans heeft het niet gepast.....betaald met 5 en
krijgt slechts 3 retour. Hij is bijzonder ontstemd. Ik heb er eigenlijk wel lol
in. Omdat ik hem al meer malen adviseerde om als de gelegenheid te pas is, met
“groot” geld te betalen. En klein te bewaren voor dit soort akkevietjes. We
horen om ons heen veel meer van deze zogenaamde trucjes....volgens mij is hij niet
voor het eerst op reis.?????
Morgen
gaan we een bezoek brengen aan de stad Meknes...één van de koningssteden.
waarschijnlijk vind ik wel een plekje om dit berichtje te versturen. Heb
besloten jullie nog niet met foto’s te belasten. Zal een album maken als we
terug zijn. Rest me hartelijke groeten aan jullie allen, tot de volgende keer
van ons beide Hans en Ineke
Salam
a leikum,
Vanmiddag
ons eerste berichtje aan jullie verstuurd. Denk daar vooral niet te lichtzinnig
over. Als ik dan eindelijk een "cyber cafe" gevonden heb. Zit ik
tussen de chatters en racers. Een herrie van jewelste. Maar de jonge man die de
tent runt, helpt me met het toetsenbord. En die hulp had ik best nodig.
We
zijn na Chefchaouen, zuidwaarts gegaan. Naar Moulay-Idriss.
Prachtige rit we belanden op een camping in renovatie. Geen stroom, water,
absoluut niets. Maar een enthousiaste eigenaar. De volgende morgen gaan we
eerst de ruìnes van Volubilis bezichtigen. Een Romeinse vestiging
van ongeveer 40 jaar na Christus. We hebben zoiets in Cordoba in Spanje
bezocht. Dat was veel groter. Maar dit is al veel beter gerestaureerd. Het
blijven overblijfselen, maar toch geeft het een goed beeld over vroegere dagen
en geheel open voor toeristen. Die dan ook per busladingen komen.
Daarna
zuidwaarts, Meknès. Leuke camping en een fantastische stad.
We toeren met paard en wagen en ook per taxi. De binnenstad, hier noemen ze dat
de Medina, gaat per voet. Heel indrukwekkend. We hebben een paar
dagen nodig om Meknès op ons in te laten werken. Dan gaan we door naar FES.
Klein stukje richting oost. Mooie camping, vlaknaast een
spiksplinternieuw gigantisch formaat voetbal stadion. Behoorlijk aan de
prijs.....voor Marokaanse begrippen. De grote stad FES is een chaotische
stad, ± 1.200.000 inwoners, met voor ons heel wat bezienswaardigheden.
Dit is de eerste keer dat we tegen elkaar zeiden. Hier wil je wel een gids
meenemen. Lees huren. Tot nog toe raakte we alleen maar geïrriteerd van gidsen
die ons dingen willen opdringen. Maar hier in FES in zo’n gids je bescherming
tegen al die lastpakken en mouwen trekkers.!!! Tijdens ons bezoek aan de
leerlooierijen moeten we door vele winkels heen. Een Marokaan bleef
volhouden dat ik een jas moest proberen. Inderdaad prachtig soepel en zacht
leer. Ik breng hem aan zijn verstand dat ik er geen nodig heb. Antwoord hij
heel brutaal, je bent rijk en MOET iets kopen. Een ander incident met een
"mini-taxi" chauffeur. Deze kleine autootjes, de meeste Fiat uno’s,
hebben een meter. Bij het instappen stond die al op 120 dirham, € 1,20, en dat
is veel voor hier. Bij het uitstappen op de camping was het bijna 3 euro. De
chauffeur vond dat Hans 5 moest betalen want hij moest ook nog terug. FES is
een prachtige historische stad. Maar de mentaliteit van de FES Marokkanen
vinden we niet leuk.
We
gaan verder, richting zuid, door de midden Atlas en daarna de hoge
Atlas. Volgens de kaart met bergen van zo’n 4.000 meter. Hans wil eerst
naar de supermarkt. Marjane. Ook open op zondag. Het is een stralende morgen,
met een harde koude noorden wind. Als we de super uitkomen regent het. En niet
zo’n beetje. We herinneren ons ervaringen van andere campers. Als het hier
regent betekend dat sneeuw in de bergen. Besluiten terug te gaan naar de
camping en betere tijden af te wachten. Even goed de weersberichten in de gaten
te houden.
Ons
Marokko ervaring : begin met mezelf....een afschuwelijke darmstoring. Terwijl
ik helemaal niets buiten de deur gegeten of gedronken heb....Ik nam wat
medicijnen. Leefde op thee, witbrood, appels en bananen. Inmiddels denk ik
(hoop ik) dat ik het ergste gehad heb. Toen ik voor het eerst de Marokkaanse
sanitaire voorzieningen zag, besloot ik ons badkamertje aan boord op te ruimen
en in gebruik te nemen. Denk dat dat een wijs besluit was. Voor Hans bestelde
we in Meknès couscous. Die werd aan huis bezorgd. Het was een één
persoon portie "tajine". Ik pikte er een paar lekkere dingen
van mee. Hans at er daarna nog twee dagen van. We ontmoeten veel campers. De
meeste op weg naar "huis"..!!! vele leuke contacten...ze willen hun
ervaringen en adviezen aan ons overdragen. Wij maken notities, en zien wel wat
we ermee doen. Wat me opvalt dat de campers hier, elkaar groeten en tijd hebben
(maken) voor een praatje. We hebben al regelmatig een gezellige en vooral
leerzame avond gehad.
Op
een morgen vroeg, wordt er op onze deur geklopt. Een Duitser verteld ons dat we
verwacht worden op "de meeting". Hans gaat erheen en wenst ze allen
een behouden thuiskomst. Wij zijn zelf onze reisleiding en gaan de andere kant
op.!!!! We zien ze vertrekken, voorop een HYMER gemerkt "reisleitung"
dan volgen er minstens 20 campers en de rij sluiter is ook gemerkt. Geen wonder
dat op zo’n manier reizen de lol er gauw af is. Na hun vertrek is het sanitaire
gebeuren uitgesproken smerig en de dump voor de chemische toiletten verstopt.
We begrijpen nu wel beter waarom de verwende Duitsers ontevreden zijn en
mopperen.
Thuis,
lazen we al dat er twee soorten Marokko gangers zijn. Één, met als commentaar
"nooit meer". En de andere van prachtig land, leuk volk en vooral
goedkoop. Volgende winter weer.!!! Inderdaad, heel goedkoop. In de grote supers
is van alles, en veel meer te koop. Bij de lokalen wat ik prefereer, moet je
kieskeurig zijn ten aanzien van versheid. Zodra we buiten de bebouwde kom van
de steden komen, worden we telkens gegroet door onze mede weggebruikers. Vele
campers en lopers, per pakezels, en oude auto’s stampvol gepakt. Ze vallen ons
niet lastig met bedelen en gooien ook geen stenen naar ons. tot nog toe....hoe
het vergaat als we verder naar het armere zuiden komen... daarover
later.....het is vandaag 20 februari, hartelijke groeten van ons beide uit een
somber, kil, zeg maar winters Marokko, nabij de grote stad FES. Hans &
Ineke
Vandaag,
22 febr. Het ziet er naar uit dat ik dit bericht kan versturen. Na 3 dagen
non-stop harde regen. Hans geloofde nog steeds de man van de receptie. Er is
niets verkeerd met de weg de bergen in. Ik ben "tegen". we gaan west,
richting de Atlantische kust. Een klein stadje Salé, vlak boven
de hoofdstad Rabat. Aan de kust is de temperatuur een stuk beter. Maar
ook hier heeft het veel geregend. Weer ontmoeten we veel Duitsers op weg naar
huis, het noorden. Hun reisleider, Marokko expert, verteld ons dat dit jaar het
hogere gedeelte van het Atlas gebergte afgesloten is. We hopen dat het op onze
terugweg zal lukken. Nu denken we via Marakesh de woestijn stadjes te bezoeken.
Maar daarover later, voor nu goede verjaarswensen aanstaande zondag voor Carla
Mensink en Hans Pronk en voor allen groeten uit een puinhoop camping in Salé,
bewolken, maar hoera...!!!! droog.!!!! (voor hoelang ???)
Hans
& Ineke
Groeten
uit Marakesh
Dag
allemaal,
Het
was nabij de grote historische stad FES. Na 4 dagen non-stop regen en de kachel
aan waren we allemaal sacherijnig, inclusief kater Buster. Hans was er
inmiddels ook van overtuigd, dat er heel wat moet veranderen voordat we de
Atlas in / over kunnen. We nemen de "autoweg" (tolweg) naar het
westen. De Atlantische kust. Ruim 200 km’s. Bestemming Salé.
Even ten noorden van Rabat, de Marokkaanse hoofdstad. We hadden de weg
nagenoeg voor ons zelf. Geen wonder want het kostte ons € 6.80 en dat is
voor Marokkaanse begrippen errug duur. Over het algemeen zijn, met uitzondering
van tolwegen, de wegen buiten de steden, in slechte staat, gelukkig errug
rustig. Oude Mercedessen, die als maxi taxi’s fungeren. Wat vracht verkeer,
veel pakezels en Marokkanen per fiets of per voet. De rest van de weggebruikers
bestaat uit campers. fransen en Duitsers. Dat zijn wat ze noemen "overwinteraars",
allemaal gepensioneerden, op weg naar of van Agadir. Of eigenlijk
iets noordelijker Taghazoute. Daar staan ze met z’n allen (± 1500)
"zij aan zij" op een bewaakte betonnen parkeerplaats. Met de bakker
en de visboer aan de deur.!!! Er schijnt inmiddels ook een nieuwe camping te
zijn met 1000 staanplaatsen. Ook horen we roddels dat die "gratis"
parkeerterreinen niet meer mogen. Heel vaak wordt men daar of s’avonds laat of
s’nachts weggestuurd.men zegt vanwege terrorisme dreigingen. Wat er van waar is
weten we niet. Hans wil niet van die "wild kampeer" plekken gebruik
maken. En waarom zouden we dat...??? voor gemiddeld € 7,- hebben we stroom,
water, kunnen ons afval kwijt, zo ook ons vuilwater en de inhoud van ons WCtje.
Gisteravond was een uitzondering. Oualidia. De camping was in
zo’n slechte staat. Daar tegenover stonden eerste rang aan een binnen
meer. Betaalde € 1 voor bewaking. Een prachtige namiddag. Met echt waar een
zonnetje.!!!
We
genoten van de stad Salé. Een prachtige overdekte markt. Met
echte verse vis. Prachtig gefileerd vlees. Gekoeld.!!! Prachtige opgemaakte
"bergen" fruit, olijven, noten, groentes en van alles errug schoon.
Dat was een verrassing voor ons. Waren we tot nu toe niet gewend aan "de
combinatie van orde en reinheid" daarna een behoorlijke wandeling, dwars
door de binnenstad (Medina) met heel veel kleine winkeltjes, naar de Medersa,
achter de hoofdmoskee. De Medesa is een oude koraanschool, na de
prachtige restauratie nu tegen betaling open voor het publiek. Heel indruk wekkend.!!
Goed voor vele foto’s.
We
gaan verder, nog steeds langs de kust, nemen weer een tolweg naar El Jadida.
Deze weg is niet zo duur, zegt Hans, maar als je de bedragen bij elkaar optelt
kom je ook op Dh.65,- en dat is meer dan € 6,- Een mooie camping. Helaas
alweer regen. Toch proberen we tussen de buien door van onze omgeving te
genieten. Zo kwamen we in Oualidia. Genoten daar van een zonnige middag
en het schitterende uitzicht over de lagune en de Atlantische.
Deze morgen alweer in de stromende regen vertrekken we naar Safi. Een
kleine 70 km’s Het werd droog en Hans geniet van het buiten leven, terwijl ik
aan het tikken ben. Morgen de 1ste maart, hebben we een heel program. Onder andere
"emailen" Safi, is een stad waar alles
te koop is. beroemd om aardewerk. Eens kijken of ze een mooie,
bruikbare "tajine" voor ons hebben. Een tajine is een
aardenwerken schaal met een taps vormig deksel. Bestemd voor het
langzaam koken van de traditionele stoofpotten. We krijgen een
enthousiaste rondleiding en uitgebreid verslag van de procedure van de
vervaardiging van dat mooie aardewerk. Ik zou zo graag zo’n mooie grote vaas
meenemen. Maar ben bang dat we dat nooit heelhuids thuiskrijgen. Dus besluit ik
een ronde kom met bijpassende vierkante schotel. Voor mij in blauwe tinten.
(kobalt) en voor ons buur en huis oppasster, een soort gelijke in de kleuren
van Marokko, geel als saffraan, gecombineerd met terracotta. Lang geleden waren
er hier, in Safi, Portugezen en Nederlanders. We willen dat eens nader
gaan bekijken. Een monument, vroegere gevangenis, gaan beklimmen voor het
uitzicht over de oceaan en de stad, en afdalen in de kelders. Ook hebben we
adviezen en het adres gekregen van een echte muziekwinkel. Daar willen we wat
tijd aan besteden. We mogen niet thuis komen zonder mooie Marokkaanse
muziek.!!!!!!
Van
uit Safi denken we landinwaarts te gaan richting Marrakech. Maar
daarover later. We hebben tot nog toe veel leuke kontakten. De Marokkaan
is een vriendelijk, gastvrij mens. Jammer dat we in het begin misschien
te achterdochtig tegenover ze stonden. Uitnodigingen afwijzen, met een
"flut"excuus, we moeten verder...!!! ik zou het leuk vinden om met
vrouwen te spreken. Maar wie weet lukt dat nog.!!!
We
worden niet lastig gevallen. Mannen, bewakers, of camping bedienden
vragen om sigaretten, één maal om een biertje. Jongens willen graag onze gids
zijn. Kinderen groeten, vooral mij, heel vriendelijk en vragen niet om
snoepjes of geld......waarom niet...???? is dat de invloed van hun
koning...???? sinds 1999, is dat Mohammed VI. Zijn vader Hassan II, had al een
begin gemaakt aan de "hervorming" Mohammed VI is heel populair. Zijn
opdracht aan het volk : wees beleefd en behandel de gasten met eerbied. Ze zijn
een "grote" bron van inkomsten. Overal zien we foto’s van Mohammed.
Met of zonder "puntmuts". Zal daar later nog op terug komen.
Ga
het voor nu hierbij laten. Lieve groet van ons beide aan jullie allen van
Hans &
Ineke
Bovenstaande
schreef ik 1 maart. In de stad Safi was het niet mogelijk om
deze boodschap van CD disk op internet te zetten. Veel "cyber
café’s, we konden wel onze berichten lezen en waar nodig te beantwoorden. Voor
degene die niets van ons vernemen, toch dank voor leuke reacties ik kom daar
later op terug.
Safi
camping, errug
leuk...!!! een gemeente camping. 2 jaar geleden geheel gerenoveerd.
De beheerder een heel "aanwezige" aardige man. Voor onze deur voetbal
wedstrijden en training bijeenkomsten. Voor juniors en ook de wat volwasseners.
(voetbal is heel populair) Volgens mij wel de betere "stand". De
camping overal al bloeiende planten. We zien er schildpadden, pauwen, honden en
katten. Er was één jong en klein "rood" katertje, die kwam regelmatig
ruzie zoeken met onze kattenkop. De campers onderling een leuke sfeer. Noordwaarts
of zuidwaarts. Voor € 6 per dag, een aanrader....!!!!.
Wij
"hobbelen" oostwaarts over slechte wegen, naar Marrakech.
Het landschap veranderd. Grote groene en gele glooiende landschappen.
Hier en daar zelfs prachtige "forten". Bedoel een echt heren boeren
huis, met veel bijgebouwen. Daar zien we ook landbouw machines staan. Onderweg
zien we alleen maar landbewerkers met ezeltjes. Onze medeweggebruikers, ook die
ezels karretjes. Twee fietswielen met daaraan twee stevige stokken verbonden.
een trampoline ertussen. Daarop zitten moeders, kinderen en wat nog meer mee
moet. Zal toch eens proberen dit te fotograferen. Over het algemeen is men hier
niet blij met onze camera’s. Lees non-stop geklik met onze digi’s. We proberen
zoveel mogelijk respect te tonen, en vragen vaak of men er geen problemen mee
heeft als we fotograferen. Maar onderweg vanuit de auto, ja, dan kan ik dat
vaak niet weerstaan. Naar Marrakech. Het was een slechte vermoeiende
rit. Komen we Marrakech binnen. Eerst in de buitenwijken, pretentieuze
nieuwbouw projecten. Dan plotseling zitten we in de stad. Veel verkeer
en stoplichten. Vooral de fietsers moet je op letten. Zonder aanwijzing
rijden ze plotseling voor ons. Een drukke stad, heel apart sfeertje. onze
aanwijzigingen naar de camping zijn voor de verandering eens duidelijk. Ook
hier, op deze camping, weer aardige mensen. Een gigantisch gravel
terrein. Campers staan "schouder aan schouder" geparkeerd. Voor
het eerst zien we caravans, 2 stuks. Een restaurant, souvenirs winkel, warme
bakker en waarschijnlijk is er ook wijn te koop. Een bus service naar de
stad. Meer daarover later.....
Ik
ga slapen, vrijdag 3 maart, hopelijk krijg ik dit morgen wel verstuurd.
Vandaag
woensdag 8 maart.
Ons
laatste nieuws was, we arriveren in Marrakech.
Wat
een stad. Sprookjes uit.....??? het sfeertje, maar vooral de geur.
Kruiden, bloesem en ezels.
En
weer Hans, met zijn camera op zijn borst, wordt uit de toeristen meute gepikt.
Aan zijn arm mee getrokken naar de “eerste rang”. De andere geïnteresseerde
wachtende mensen werden wreed opzij geduwd.
De slangen
bezweerders show is nog niet eens begonnen. Hans is daar ook niet in
geïnteresseerd. En raakt daardoor behoorlijk geïrriteerd. We winkelen, en laten
de omgeving op ons inwerken. Nemen alweer veel foto’s. Het lukte me in het
derde internet café mijn berichten van de CD te versturen. Relaxen op een terrasje onder het genot van
“een Berberse whiskey”. Lees glaasje munt thee. Wachten niet op de busservice
van de camping. Nemen een taxi. Ons
diner, geboekt in het restaurant op het camping terrein. Ik wilde “kebab’s”.
als we plaats nemen en ons “flesje” bijna open is, horen we dat er geen grill
is die avond, alleen maar “tajine’s en cous cous”. Daar hebben we geen zin in.
Kleine aanpassing.!!! We staan op een
leuke camping. De eerste dag errug vol, met grote groepen. Later een stuk
beter. We ontmoeten bekenden en krijgen informatie, over het jonge Nederlandse
stel, waarmee wij de woestijn in willen. Helaas dat gaat niet door. We vernemen
dat hun plannen om vanuit Marrakech woestijn trips te verzorgen, waarschijnlijk
niet kunnen doorgaan. Marrakech, alweer een nacht met regen, ik maak me zorgen.
Want ik heb ergens gelezen: regen beneden betekend sneeuw in de bergen. Zelfs in maart.!!!!
We
gaan toch!!!. We treffen het. Een prachtige dag. Stralende blauwe lucht en
schitterende uitzichten. Voor mij met mijn hoogtevrees een minder relaxte rit.
Vol enge dieptes, haarspeld bochten, veel verkeer en ja alweer een slechte weg.
Men repareert de gaten in het wegdek met een berg asfalt. Weet niet wat
vervelender is gaten of bulten. Wat later besluit ik om ruggelings te gaan
zitten. Zo zie ik die erruge dieptes niet. En weet dat Hans op tijd schakelt en
remt. Het was een lange rit, dagen later zeggen we “fantastische dag”. Nu zien
we meestal een waas over de besneeuwde toppen. Moet ook vermelden dat als we de
ene kant op kijken, zien we de Atlas, toppen met sneeuw en de andere
kant “terracotta” land. Het rode zand van Afrika. De Kasbah’s (forten)
en ook de “bunker stijl” huizen zijn in de zelfde kleur, dat heeft natuurlijk
een reden. Vroeger, een schut / beschermkleur, nu een goedkope
afwerking.????.
We
bevinden ons aan de zuid kant van de ATLAS in BERBER land.
Hier
is de taal niet meer Arabisch, maar Berbers. Onze oude grijze hersentjes worden
nog meer gestresst. Ook hier spreken we engels, Duits, Spaans en zelfs een
beetje Frans. Men doet van alles om Dirhams uit onze zakken te peuteren. We
stoppen in Ait Benhaddou. We willen een Kasbah bezoeken. Helaas die is
voorlopig gesloten, er wordt gefilmd. Een soort van “big brother” te volgen op
de WWW en Italiaanse TV. We blijven een dagje. Heerlijk genieten van de zon. We
draaien zelfs het zonnescherm uit. Om het binnen wat koeler te houden. Een
woestijn klimaat. Overdag aan een kleurtje werken en de nachten onder dons.
Niets mis mee.!! We maken kennis met Sara & Rachid. Zij is Zwitserse,
Rachid een vakantie liefde van afgelopen zomer. Hij is van Casablanca. Ze
reizen samen in een oude Bedford. Vertellen ons over hun problemen. Conclusie
de ISLAM is niet alleen vrouw onvriendelijk, ook heel moeilijk voor contacten
buiten Marroco. Sara (28) realiseerd zich dat hun relatie, en haar centjes,
zwaar op de proef staan. Rachid stelde haar voor aan zijn familie. Het duurde
even voordat ze haar accepteerden. Volgens de wet, mogen ze niet samen reizen,
leven en nog veel meer verboden. Rachid, kan niet naar europa. Sara, mag 3
maanden blijven met een mogelijkheid om een 3 maanden verlenging te kopen. Kortom
hoe sterk is hun liefde.???? Nu ik de islam noem, alcohol is verboden.
Maar er wordt “gezopen”. Volgens ons “overwinter gids” mag de Marokkaan
alleen alcohol kopen als hij verklaart dat dat voor een niet gelover is, en bij
een speciale kassa. (bediend door een niet gelover...???) de werkelijkheid....in de supermarkten waar
men dat spul verkoopt, zien we karren vol in de rij voor ons. De duurdere
merken whisky. Dit is natuurlijk de goede stand. Wat de arme sloebers
drinken..???? dat ze drinken zien we.!!
We worden ongevraagd begeleid in onze vergeefse poging die Kasbah te
bezoeken. We kopen in een klein winkeltje, Berber muziek, daarna onderhandel ik
om een “tajine”, (een schaal van aardewerk.) zonder overeen te komen. We
drinken thee op een terrasje met een prachtig uitzicht op die Kasbah. De
ongenode begeleider komt erbij zitten. Wat maakt het uit zeg ik nog, een kopje
thee meer of minder.!! Even later wordt onze thee gebracht en voor “meneer” een
flink formaat fles Coca Cola. Hij
vraagt om één van de drie CD’s die we net aankochten. Hans geeft hem 5 dirham
en denkt daarmee goed te doen. In plaats van een bedankje, vind die vent het
niet genoeg. Hans zijn reactie zal ik jullie besparen. Op weg naar HIEMERTJE
staat het “tajine” mannetje voor me. Ik weet dat ik er teveel voor betaal. Het
is een mooi exemplaar, een aardige knul, we komen overeen. 35 dirham. Nog geen
3,50 €. Als Hans zijn zakken leegt,
komen we tot 34 dirham. Het knulletje kijkt teleurgesteld. De schaal was al
ingepakt. En werd me in de hand gedrukt. Hans gaat later hem die 1 dirham
brengen. De knul was verbaasd, zal wel gedacht hebben, rare vogels die
toeristen. En zo “handelen” we ons door
Marokko. We genieten, maar krijgen er af en toe ook een sik van dat
onderhandelen. We kwamen een nederlander tegen die adviseerde, betaal één derde
van de vraag prijs.!!!! Dat is mij NOG niet gelukt. Denk ook niet dat ik
dat zou willen. De koopmannen waarmee we onderhandelen hebben het niet breed.
En er zijn er zoveel, die allemaal het zelfde aan prijzen.
Gisteren
kwamen we aan in Ouarzarzate. Een stadje met een Europese sfeer.!
Blijkt dat het vroeger een franse legerplaats was en wat later het
administratieve centrum van deze streek. Het franse is hier nog steeds
overduidelijk herkenbaar. Zo ook op de camping. Minstens 95% is frans.
Als het niet 99% is. Ook hier een kasbah te bezichtigen of fotograferen. En
hopelijk een kans om mijn berichten
versturen.
We
hebben Nederlandse buren gekregen, die ook in Spanje, Madrid, hebben gewoond.
Vandaar dat ze ons aanspraken. We hebben immers Spaanse kentekenplaten. Mevrouw
heeft mijn handicap....hoogtevrees.!!!! ze stelde me gerust dat we de ergste
“col” achter de rug hebben. Zal mij benieuwen.
Bijna lunchtijd. Het is een lang verhaal geworden, kan het nog veel
langer maken. We maken veel mee. Voor degene die ons in de atlas of op de kaart
volgen vermeld ik de plaats namen. Tot de volgende keer. Warme, vooral zonnige
groeten vanuit Berberland, van Hans & Ineke.
Nog steeds Berberland, van Ouarzazate naar Agdz (spreek uit : a-ge-dez) een schitterende rit over en door Jbel Sarhro, een onderdeel van de Atlas. We bereiken het begin van de DRA vallei. Onze camping, even buiten het stadje, heet Palmeria. We staan dus onder palmbomen. Prachtig, uitzicht over een verlaten kasbah. En prachtige wandel routes. Morgen gaan we verder door deze schitterende DRA vallei. Bestemming Zagora. Waarschijnlijk onze meest zuidelijke bestemming. Goede recensies, we hebben er zin in. Vandaag een rustdag en van de omgeving genieten, wat wasgoed wegwerken. En geleende DVD’s bekijken. Morgen 12 maart, hoop ik eerst dit bericht te verzenden, voor we verder rijden. 12 maart is zondag. Tot nu toe heb ik nog niet uit gevonden wat opening’s c.q. sluitingstijden zijn. Hoogst waarschijnlijk heel “winkel eigenaar” gevoelig. Nog meer groeten, Hans & Ineke
7 april, we zijn
weer thuis.....hierbij onze laatste belevenissen. lieve groet Ineke
Dag allemaal,
Waar
waren we gebleven..??? “ocean des
dunes” het ultieme woestijn gevoel. Ongeveer 10 km zuid van Merzouga.
(voor degene die ons op de kaart volgen.) we hadden er fantastische dagen.
Leuke mensen, alweer veel thee. (berber wishkey) prachtige wandelingen en
uitzichten. Lekker warm overdag,
s’avonds koel en s’nachts onder dons. Het was er schoon en dat is ook
mooi meegenomen. Goed veel zand, wat verwacht je anders in een woestijn. We
betaalden ca.3 € per dag en kregen een mooi gepolijste fossiel aan een draad
wol. Leuk als hangertje, als er een iets sterker bandje aan zit. We hadden dus
besloten om niet verder zuid te gaan. Er zijn nieuwe wegen, dus dat is niet het
probleem. Mijn tante in Amerika adviseerde ons “je moet iets overhouden.!!!
Een reden om terug te komen.”!!!! Bestemming Meski, aan de voet van het Atlas gebergte.
We stoppen in Erfoud om te internetten. Hetzelfde bericht, want sommige
kregen geen bericht en misschien andere weer dubbel. Het zij zo.....lang leve
de techniek en oude
computers.!!!!! Erfoud is een levendig
klein stadje. Maar we worden niet goed van de bevolking. We zijn nog aan
het parkeren en er staan al verschillende tieps voor de deur te dringen om onze
aandacht. Een zielig vrouwmens volgt mij als mijn schaduw. Als ik klaar ben met
internetten wil ik bij een ATM machine wat geld opnemen. Nog steeds dat
vrouwmens aan mijn linker schouder en aan de rechter een fransman. Die vrouw
kan het niet helpen...die man vraag ik om wat ruimte....wat privé....een
fransman, ongemaniert, dus een gigantisch bord voor zijn kop....!!!! Meski
is een leuke camping onder de palmen. Leuk, ongeorganiseerd, ga maar
staan waar je het leuk vindt. Er is ook een zwembad dat nu al door de
plaatselijke jeugd enthousiast gebruikt wordt. Natuurlijk wil die jeugd weer
van alles aan ons geven.!!!! En daarna van alles “hebben”. En het vervelende is
dat ze daarna ons niet meer met rust laten. Blijven ons vanaf een kleine
afstand volgen. Hans gaat het melden bij de kampleiding. Het was daarna gelijk
over.!!!! De volgende morgen worden er voor onze deur allemaal kleden
uitgelegd. We denken aan een markt....nee hoor...een soort van burgervader
“hogepiet” van het district wordt op de thee verwacht. Veel stoelen rondom die
kleden en in no time allemaal bezet met “BO- BOO’s. er komt muziek en de
“ceremonie meester” schenkt thee. Dansen en toespraken. Als Hans vanaf de andere kant foto’s wil nemen maakt hij
kennis met onze engelse buren. Zij werken net aan hun engels ontbijt. Bacon,
worst, bonen en eieren. Ze voelen zich een beetje misplaatst....(een islam, eet
immers geen varkensvlees) Hans grapt “hoeveel is het je waard als ik mijn mond
houd..????” rond 12.00 is het feest over. Binnen “no time” is alles weer aan
kant. De rest van de middag en avond brengen we door met het engelse stel. Zij
hebben een landrover. 4 wheel drive dus. En willen pistes gaan rijden. Ze zijn
goed voorbereid met GPS, kompassen en zelfs een IPERB (voor degene die dat niet
kennen, dat is een apparaatje, die in noodgevallen geactiveerd kan worden. Na
activatie meld dat apparaat je positie via de satellieten.) we vertellen over onze ervaringen, wat we
mee gemaakt hebben. En wat volgens ons voor hun leuke mogelijkheden zijn. De
volgende morgen wisselen we adressen en foto’s. we hopen ze nog eens te
ontmoeten.
Onze
bestemming is Midelt. Volgens zeggen het midden van Marocco. Een
schitterende rit door de “hoge Atlas” redelijk goede wegen, zonder te
veel haarspeld bochten en met bermen. Voor de verandering kan ik ook genieten
van wat de omgeving ons bied. Sneeuw...!!!!! nog steeds veel sneeuw om ons
heen..!! ± 2000 meter hoog.???. dus
begrijpelijk dat we twee maanden geleden er niet konden rijden. Ieder
gehuchtje, dorpje of stad is voorzien van slagbomen. “Barrieres”. Die worden
neer gelaten als de weg onbegaanbaar is. Westelijker in de Hoge Atlas reden we
over de 4000 meter. Zagen best wel sneeuw, ver weg.!!! En nu, iets meer midden
Marocco, rijden we tot circa 2000 meter...heel veel sneeuw.!!!!! Heeft het hier
meer geregend/gesneeuwd.???? of wordt het westen, zeg maar opgewarmd door de
Atlantische oceaan.???? Midelt, een keurige Europese stijl camping. 3 fransen
op een kluitje. (kringetje) Wij en even verder een Engelsman. We besluiten het
restaurant te proberen. Het eten is niet echt een succes, maar ze zijn aardig,
ze serveren een flesje lekkere wijn en een bijdehand juffie in de keuken..!!!! We
betalen de volgende morgen 0.40 € voor ons brood. Brood wordt gesubsidieerd in
Marokko. We betalen doorgaans slechts : 0.12 tot 0.14 voor een vers rond wit
broodje.! Volgende bestemming Azrou.
Kamperen bij de boer. In de kersen boomgaard. De bloesem word aan de deur
bezorgd. Ons hiemertje ruikt zo heerlijk. Prachtige bomen, worden gekapt voor
ruimte en brandhout. Jammer om dat mooie hout te verbranden. Men maakt er zulke
mooie dingen van. Maar goed het zij zo....!!!!! deze camping worden we wel meer
of minder een plaats aangewezen. Later blijkt waarom, het loopt storm en het
wordt stampvol. De volgende dag rijden we verder, ietsje verder, naar Ifrane.
Een prachtige stadscamping. Veel bomen en groen. We zijn en blijven de enige.
Hoe komt dat.???? Toch ook een leuke camping.!!!! Als we Ifrane naderen zien we
een totaal andere bouwstijl. Rode puntdaken. En woonbuurten, twee onder één
kap, zelfs rijtjes huizen. Het zou zo een buitenwijk van Edam kunnen zijn.
Later leren we, “het Geneve” van Marokko. Bekend, vanwege een universiteit,
alleen voor elite. Absoluut geen Marokko....alles hotels en café’s.
Internetten....ho maar.! Dit volk zal dat allemaal thuis wel hebben, of op de
universiteit. Die avond wordt er zachtjes op onze deur geklopt. De nachtwacht,
meldt zich en vraagt of we krab willen. We hebben al gegeten, dus nee dank. Dan
vraagt hij om sigaretten. Die geven we hem. Dan wil hij bier, ook dat krijgt
hij. Dan vraagt hij om worst, we zeggen hem dat we nodig boodschappen moeten
doen. Geeft niet zegt hij, met een T-shirt ben ik ook blij. Hij is niet de
enige. Soortgelijken en ook alle kinderen, geef ze iets, dan vragen ze altijd
om meer. In plaats van gewoon tevreden te zijn met wat ze krijgen. De volgende
dag door naar Meknes. De middel Atlas, we dalen langzaam af door een woud van
Cederbomen. We stoppen om watervallen te bekijken. Daarna zien we grote
uitgestrekte velden. (i.p.v.kleine kaveltjes) Hoofdzakelijk wijnbouw. Mannen
aan het werk, met behulp van machines. Deze streek is Marokko’s wijn streek.
Het ziet er efficiënt uit. Voor het eerst geen vrouwen aan het werk. Of veel te
zwaar belast, zwoegend langs de weg. We
naderen Meknes. Voordat we naar de camping gaan stoppen we eerst voor de
boodschappen bij een grote super, Marjane. Een kar vol.!!! Terwijl ik de
boodschappen opberg, gaat Hans om rij instructies vragen. We waren hier al
eerder, maar het is nog steeds gecompliceerd. Als we rijden worden we door zijn
adviesgever ingehaald en die gebaart ons hem te volgen. Voor een stoplicht
raakt hij in gesprek met een taxi chauffeur. Daar gaan we, taxi voorop gevolgd
door de raadgever en wij natuurlijk. De taxi haakt af. Wij weten inmiddels al
waar we ons bevinden. Die aardige man rijd ons helemaal door de poort van de
camping. We bedanken hem en Hans zegt hem dat hij een perfecte representatief
is voor Marocco. De man glunderd..!!!!! Meknes, lekker weer, leuke camping. We
besluiten om hier even te blijven. Voordat we het weten zijn we Marokko uit.
Waarschijnlijk nog één, hooguit nog twee stops. We besteden hier in Meknes wat
tijd aan de hoognodige schoonmaak. Weet niet waar het stoffiger of zanderiger,
is binnen of buiten. Ik doe kasten en lades. Hans doet de vloer.
Waarschijnlijk
zal dit het laatste bericht vanuit Marocco zijn. Tenzij er nog iets speciaals
te melden valt. We denken te stoppen in Volubilis, Chefchaouen en vandaar naar
Cueta en Algeciras. En dat is een route waar ik mijn verslag mee begon. Ik meld
me weer als we thuis zijn, in Rota, en zeg voor nu, alvast tot onze volgende
trip.
Meknes,
eind maart. Hartelijke groet van Hans & Ineke