Herschreven na Henk zijn
overlijden( wat gebeurde op 15 Mei 2009)
op prikbord geplaatst- 25 Mei
2009
Mijmeringen,
De
mobile telefoon ging regelmatig over, en op het schermpje las ik dan “Henk
Tolsma”.
………..die
eerste seconden als ik de telefoon opnam, en de stem hoorde, van die oude
vriend, dan gaf dat mij altijd een blij gevoel.
Hey Maatjooo ….met Henk hier…was geheid het
begin van het gesprek.
“waar
zit je nou” , en er volgde dan altijd een geanimeerd gesprek.
Na
zo´n telefoon gesprek kwamen bij mij de herinneringen weer boven hoe wij
tijdens een Camper reis, in 1978, deze Henk, met zijn vrouw Wil, tegen kwamen.
Onze
gezamenlijke kampvuren, en gezellige dagen en avonden, met de andere Campers
rondom ons.
Waar
was die tijd gebleven?
Henk
de uitvinder noemde we hem altijd. De leukste en gevaarlijkste dingen vond hij
uit.
De
gevaarlijkste vond ik wel de volgende……
Een
anti inbreekkastje in de Camper.
Een
heel vervelend kastje was dat voor een inbreker.
Als
je dit kastje opendeed dan ……..Pssst kreeg de inbreker een nevel zenuwgas in
zijn gezicht.
Henk
zijn ogen gingen dan glimmen als hij dit vertelde.
Ook
zijn wandelstok was een staaltje technisch vernuft. Hij had daar een schietstok
van gemaakt “in het knutsel schuurtje” waar één kogel in zat, die hij kon
afvuren.
De ‘leukste’
vond ik de Sardine schep netten.
U
moet weten dat Henk gek was op Sardines. Vooral gebakken in de olie smulde hij
hiervan.
Op
een goede dag stonden we geparkeerd in de haven van Altea (Valencia-Esp) en
kwamen de vissers terug van hun werk op zee.
Milieu
speelde toen nog niet zo´n grote rol, en wanneer er “teveel” Sardines gevangen
waren, wat een lage prijs veroorzaakte, werden er, in de haven, kisten vol met deze
visjes overboord gekieperd dit tot ontzetting van Henk.
In
een recordtijd had hij twee lange stokken met vangnet gefabriceerd, en zei:
“Kom op scheppen”
Wij
visten in een uurtje, een emmer of 4 Sardines uit de haven. Stop nou joh zei ik
dan……Ben je gek, zei hij dan ´t is Gratis!
We
geven ze wel weg. Maar…..het was een rijk Sardine seizoen, en Henk bleef
enthousiast emmers “scheppen” elke dag tot bij elke Camper die bij ons in de
buurt stond, de deur angstvallig dicht bleef, als Henk weer Sardines kwam weg
geven.
Henk
wist ook vaak de leukste plekjes om gratis te kamperen.
Henk
zei dan, “Willen jullie nou eens het echte Spanje zien?” en nam ons
bijvoorbeeld mee naar, toentertijd nog, een klein Spaans Dorp “Aqua Amarga” een
gehucht met een paar witte huisjes, 1 winkeltje en een burgemeester die visser
was. 1 Telefoon voor het dorp, maar een heel mooi strand aan een baai, en wat
rotswoningen, die bewoond werden door wat vredige Hippies.
We
parkeerden daar in de rivierbedding, en kampeerden daar met grote kampvuren,
aangestoken en verzorgd door Henk.
Glunderend
liep hij dan rond, mooi hé….riep hij dan.
Een
behulpzame en handige ‘sleutelaar’ was
hij ook, en ondanks dat hij de 70 jaar al flink gepasseerd was, dook hij zo met
mij, onder mijn Mercedes Camper, om ´langs de straat, in de buurt van Benidorm´
even een nieuwe koppelingsplaat en drukgroep in te bouwen.
Zo
zijn er nog vele herinneringen, die mij met een glimlach aan Henk en zijn vrouw Wil doen denken.
Ik
realiseer me dan ook weer eens, dat het Camper leven nogal drastisch veranderd
is sinds die tijd.
Tegenwoordig
komen er andere Campers bij je staan, vaak onder het motto
“Ik
wil er wel bij zijn, maar niet bij horen”, maar ik durf echt niet alleen te
staan.
Als
er weer eens zo’n mooie grote glimmende dure fabriekswoning op wielen, naast
ons komt staan, merken we meestal weinig van de bewoners.
Een
kennismakings gesprek is er meestal niet meer bij, en jezelf voorstellen bij de
anderen, gebeurt zelden.
Het
eerste wat er wel vaak gebeurd is, dat de satelliet antenne gericht wordt,
omdat men de TV maar moeilijk kan missen.
Die
satellieten brengen trouwens nog een heel ander aspect in het Camperleven.
En ……ik
denk, ook een stukje sociale eenzaamheid plus het missen van wat leuke
reiservaringen in het land waar je bent.
Ze
zorgen er namelijk voor dat de Campers, zonder ook maar één maal de weg hoeven
te vragen, op de door hun gewenste plaatsen komen, waarbij ze geleid worden
door een vrouwenstem en een schermpje op hun dashboard met de wegen er op
geprojecteerd.
De
GPS coördinaten van de bestemming zijn natuurlijk thuis al in de routeplanner
geprogrammeerd.
Allemaal
te vinden op het internet.
Je
weet waar je naar toe gaat, je hebt de plaats al gezien op foto´s van Google
Earth, en je komt zo niet voor verrassingen te staan.
Makkelijker
kan het niet.
We
zijn nu al zover dat we in verre vreemde landen kunnen rijden, zonder de lokale
bevolking ook maar één keer te hoeven raadplegen.
We
hoeven ze zelfs niets meer te vragen, over bezienswaardigheden, restaurantjes
of andere zaken. Wat een gemak.
We
hebben het allemaal al uitgezocht. We hebben niemand nodig.
Die
andere Campers dus ook niet.
Is
dit het dan? waarom mensen in een Camper rijden?
Deze
generatie wordt bespied/geleid/gestuurd door Satellieten.
Jammer……..voor
de mensen die zo reizen, volgens mij missen ze veel, en een levenskunstenaar
als Henk zullen zo nooit ontmoeten
Maar…………………Ik
moet iedereen die hem kon, helaas vertellen dat deze campervriend, en
levensgenieter, Henk
Tolsma op 86 jarige leeftijd, zijn altijd lachende ogen voorgoed gesloten heeft
en hij op 15 Mei na een kort heftig ziekbed het aardse bestaan, zonder spijt
over zijn geleefde leven, heeft opgegeven.
Hij is op 20 Mei gecremeerd.
Je
moet mijn leeftijd nog maar zien te halen, zei hij altijd lachend als we met
elkaar belden.
Nou
Henk ik hoop dat ik net zo “leuk en fijn” oud mag worden als jij.
Ik
wens Wil, zijn vrouw, en de kinderen veel sterkte met het verwerken van het
verlies, maar misschien een troost…… Henk leeft in de herinneringen en verhalen
van veel mensen gewoon voort.
Nou
Henk als je het ¨meekrijgt¨ daarboven
Mijn
gitaar staat klaar, ik speel wel “Dat nummer van die Hoertjes” (Hotel
California-Eagles) dat je zo graag hoorde Zorg jij “daarboven” weer voor het
kampvuur?
Bram en Marianne…….. bedankt voor de
herinneringen, en vooral dat je onze vriend was.